فلسفه
فریده آفرین
چکیده
به باور رایج، اندیشیدن فقط مخصوص گفتمان فلسفی و فلاسفه است. پرسش اصلی پژوهش از این قرار است: اندیشیدن «با» نقاشی چگونه و به چه طریقی ممکن است؟ با تحلیل آرای دلوز در منابع مختلف و تفسیر آنها در ساختار پژوهش پیشرو میتوان برای پاسخ به پرسش گام برداشت. برای اندیشیدن باید با دشمنانِ اندیشه، مبارزه کرد. اندیشیدن در نگر دلوز، ...
بیشتر
به باور رایج، اندیشیدن فقط مخصوص گفتمان فلسفی و فلاسفه است. پرسش اصلی پژوهش از این قرار است: اندیشیدن «با» نقاشی چگونه و به چه طریقی ممکن است؟ با تحلیل آرای دلوز در منابع مختلف و تفسیر آنها در ساختار پژوهش پیشرو میتوان برای پاسخ به پرسش گام برداشت. برای اندیشیدن باید با دشمنانِ اندیشه، مبارزه کرد. اندیشیدن در نگر دلوز، زمانی رخ میدهد که جریان پیشفرضهای اندیشیدن جزمی و خودانگیخته قطع میشود. در نتیجه قطع این جریان، با آشوب روبرو میشویم. شرط اندیشیدن رویاوریی با نااندیشنده و آشوب است. نقاش با تکیه به منطق احساس، احساس مرکب از درکمایه و حالمایه، سطح زیباشناختی مکمل احساس، کلیشهها را در آشوب غرقه میسازد. از آن آشوب، به یاری مفاهیم تصویری مانند آشوب-فاجعه، آشوب-بذر، دیاگرام بیرون میکشد. به یاری آنها و آزمونگری نسبتها و ترکیبهای سازگار با توان ناب خود، آشوب و کلیشهها را پشت سر گذاشته و نظم جدیدی را برای ورود به دنیای تصویری تازه میپذیرد با رهایی از قید و بند بازنمایی و فیگوراسیون از طریق نیروی دیاگرام، نظم دستی دیگری به دنیای بصری تزریق میشود. ایجاد فضایی از امکانهایی بیسابقه برای تحقق امر واقع، امر واقع تصویری را آشکار میکند.در نهایت مفاهیم تازه تصویری چون دیاگرام به او فرمان میدهد چگونه هوای تازه نظم نوین را استثمام کند. این شیوه اندیشیدن یعنی هماهنگ شدن با دیاگرام، فعلی کردن آن، لوگوس و پاتوس را همسطح میکند و مبنای اتوس قرار میگیرد. در نتیجه طی این مسیر، نقاش با مسائل نقاشی و مفاهیم تصویری میتواند بیندیشید.
